„Ds Vrenelisgärtli“

Es isch emaal en übermüetigi Jumpfere gsii, de het Vriine gheisse. De het gmeint, si chäm zoberscht uf em mittlere Gläärnisch e Gaarte mache. D Lüüt heid si gwaarnet und heid züenere gseit:

„Me törf Gott nüd versueche!“ Sii aber het gseit: „Und ietz guu-n-ich gad z Tratz ufe, sigg’s em Herrgott z lieb oder z leid.“

Due ninnt de Jumpfere, es isch e bäumigstarchs Meitli gsii, e groosses Sännechessi übere Chopf, as si nüd nass weerdi, wänns chäm gu schnye. Wo si aber dobe gsii isch, hets e soo raass aafi fogge, as d‘Vriine ds Chessi vor Schweeri gaar nümme het chänne abzie. Dr nass, schwäär Schnee het das Meitli z Bode truggt, und es isch ganz iigschnyt woorde.

Me gsiit uf em mittlere Glärnisch ietz nuch vu wyt umme e chlyses vierggeggets Schneefeld. D Lüüt säged em ds Vreenelisgäärtli, wil de übermüetig Gäärtneri drunder begrabe lyt.